Ik kan er niet meer onderuit. Al mijn huisgenoten zijn inmiddels aan het reizen of naar hun familie toe. Mijn galera (vriendengroep) van buitenlanders zijn ook aan het reizen, of al thuis. Alleen in de grote, grote stad. Nerveus ging ik gisternacht slapen, en nerveus werd ik wakker. Ik kan er écht niet meer onderuit. Afgelopen weekend was ik nog in de ontkenningsfase. Ik wou niet denken aan mijn vertrek, ik wil geen afscheid nemen. Ik had mezelf voorgenomen om 'gewoon' dat vliegtuig op te stappen, en 'gewoon' in Nederland aan te komen. Gewoon uitgaan. Gewoon uiteten. Gewoon São Paulo.
In februari stapte ik uit mijn leventje in Nederland en begon met een nieuwe hier. Na tien-en-een-halve maand heb ik een bestaan hier opgebouwd. Ik heb nu twee levens die parallel lopen. Jullie (mijn NL leven) zijn ook gewoon doorgegaan. En nu als ik weg ga, gaat mijn Paulistaanse leven hier ook gewoon weer door. Alle intercambistas zeggen na hun terugkomst, dat er niks is veranderd in hun land. Alles en iedereen is hetzelfde gebleven. Mocht ik ooit weer terugkomen in Sampa, zal dit dan ook gelden?
Parallel. Net als in Augustus ben ik met mijn gedachtes in twee plaatsen. Gister ben ik begonnen met de montage van mijn film over São Paulo en terwijl ik aan het werken was, droomde ik weg naar Nieuwsjaarsnacht met de boys en Alba. São Paulo en Nederland zijn op dit moment zó reeel. Beide levens worden nu tegelijkertijd in mijn hoofd afgespeeld. Woensdag zet ik er eentje op mute, niet op pauze, want de Sampa track gaat 'gewoon' weer door. Het is geen afscheid, ik neem er alleen afstand van. Ik kan de mute elk moment weer uitvinken...
segunda-feira, 20 de dezembro de 2010
De Kortingsgeneratie
Mijn oude werkgever, B_Nieuws de faculteitskrant van Bouwkunde, zocht weer nieuwe redacteuren. Om in aanmerking te komen voor de positie werden geinteresseerden gevraagd om over een actueel ondewerp te schrijven. De Kortingsgeneratie.
Groep 1,2,3,4,5,6,7,8 STOP Brugklas,HAVO,VWO STOP Bsc 1,2,3,4,5,6 STOP(?) Msc 1,2,3,4. ´Gefeliciteerd, je hebt het opleidingstraject in 19 jaar doorlopen. Je bent klaar voor de volgende fase: WERKEN. Geen wonder dat iedere student uit- of over- wilt stappen van deze doordenderende opleidingslocomotief. Vanaf kinds af aan wordt je aangeleerd dat iedereen dit traject moet afleggen. En als kind doe je dat dan ook maar. Tot het moment aankomt dat je voor het blauwe bord staat en moet kiezen welke richting je zelf op wilt. Vele scholieren kiezen maar een kant op, omdat ze niet beter weten en de trein gaat maar voort. En je wilt toch echt niet achterblijven? Voorkomend gevolg is dat de gekozen studie de vekeerde halte of zelfs richting blijkt te zijn. Als de studie geen voldoening blijkt te geven, dan moet het ergens anders worden opgezocht. Een andere studie, jaartje bestuur, vereningen, werk. Scholieren moeten bewuster de trein opstappen, en daarom mag de drempel om te studeren ook wel hoger worden gelegd.
De huidige studenten zijn met een kortingskaartje de trein opgestapt en nu, opeens, komt conducteur Rutte aanlopen ´dat alle inzittenden tóch een kaartje ZONDER korting hadden moeten kopen´.
Mijn kortingsgeneratie ziet studeren als een tijd van vertier, waarin je nieuwe vrienden maakt, jezelf ontplooit, studeert en veel zuipt. Dat de conducteur de inzittenden minder wilt laat zuipen en meer studeren is te begrijpen. Maar de zelf ontplooiing dan? Vele ministers van dit kabinet hebben veel langer dan de aangegeven studietijd gestudeerd. En écht niet dat ze alléén hebben zitten studeren! Ik vermoed dat ze in hun jaren van soggen, woggen en elke andere vorm van ge-og, zichzelf hebben ontplooid tot de mooie (kuch) mannen die ze nu zijn. En ik durf te wedden dat als ze deze tijd niet hadden, we nu hele andere ministers zouden hebben, waarschijnlijk zelfs nog slechtere!
Scholieren, studenten, conducteur Rutte: studeren is geen trein waar je ´maar´ opstapt. Je kan nog zo slim, efficient, snel en praktisch het traject doorlopen. Als je niet weet waar je wilt aankomen dan is je studie waardeloos! Geef de mensen, waar onze kenniseconomie op draait wat tijd, om zich te kunnen vormen tot net zulke mooie mannen als u, Rutte. Pak dit probleem niet in het midden op, dan mis je altijd de helft. Begin bij de oorzaak. Geef scholieren voor het blauwe bord meer tijd!
Groep 1,2,3,4,5,6,7,8 STOP Brugklas,HAVO,VWO STOP Bsc 1,2,3,4,5,6 STOP(?) Msc 1,2,3,4. ´Gefeliciteerd, je hebt het opleidingstraject in 19 jaar doorlopen. Je bent klaar voor de volgende fase: WERKEN. Geen wonder dat iedere student uit- of over- wilt stappen van deze doordenderende opleidingslocomotief. Vanaf kinds af aan wordt je aangeleerd dat iedereen dit traject moet afleggen. En als kind doe je dat dan ook maar. Tot het moment aankomt dat je voor het blauwe bord staat en moet kiezen welke richting je zelf op wilt. Vele scholieren kiezen maar een kant op, omdat ze niet beter weten en de trein gaat maar voort. En je wilt toch echt niet achterblijven? Voorkomend gevolg is dat de gekozen studie de vekeerde halte of zelfs richting blijkt te zijn. Als de studie geen voldoening blijkt te geven, dan moet het ergens anders worden opgezocht. Een andere studie, jaartje bestuur, vereningen, werk. Scholieren moeten bewuster de trein opstappen, en daarom mag de drempel om te studeren ook wel hoger worden gelegd.
De huidige studenten zijn met een kortingskaartje de trein opgestapt en nu, opeens, komt conducteur Rutte aanlopen ´dat alle inzittenden tóch een kaartje ZONDER korting hadden moeten kopen´.
Mijn kortingsgeneratie ziet studeren als een tijd van vertier, waarin je nieuwe vrienden maakt, jezelf ontplooit, studeert en veel zuipt. Dat de conducteur de inzittenden minder wilt laat zuipen en meer studeren is te begrijpen. Maar de zelf ontplooiing dan? Vele ministers van dit kabinet hebben veel langer dan de aangegeven studietijd gestudeerd. En écht niet dat ze alléén hebben zitten studeren! Ik vermoed dat ze in hun jaren van soggen, woggen en elke andere vorm van ge-og, zichzelf hebben ontplooid tot de mooie (kuch) mannen die ze nu zijn. En ik durf te wedden dat als ze deze tijd niet hadden, we nu hele andere ministers zouden hebben, waarschijnlijk zelfs nog slechtere!
Scholieren, studenten, conducteur Rutte: studeren is geen trein waar je ´maar´ opstapt. Je kan nog zo slim, efficient, snel en praktisch het traject doorlopen. Als je niet weet waar je wilt aankomen dan is je studie waardeloos! Geef de mensen, waar onze kenniseconomie op draait wat tijd, om zich te kunnen vormen tot net zulke mooie mannen als u, Rutte. Pak dit probleem niet in het midden op, dan mis je altijd de helft. Begin bij de oorzaak. Geef scholieren voor het blauwe bord meer tijd!
segunda-feira, 15 de novembro de 2010
Magda
Elf uur 's ochtends stond ik op in de bus. Zware benen van het dansen, verlamd van het niet slapen, val ik bijna meteen om. Ben ik dronken? Nee, de bus stond op een helling. Ik loop over Avenida Paulista en sta verbaast om mij heen te kijken. Alles lijkt anders. Het weer is lekker warm en zacht. Er hangt een andere sfeer in de stad. Hmmm, nee het zal aan mijzelf liggen. Als een zombie loop ik naar de metro. Kleren vies van toen ik op de grond viel op het festival. Zouden de mensen door hebben dat ik er zo gaar bij loop door het uitgaan? Nagenietend van de zonsopgang die ik vanochtend had in combinatie met een te harde set van Richie Hawtin, droom ik verder weg over mijn nieuwe ontdekking: Vrouwelijke DJs zijn zó sexy. Toen de zon al op was kwam er een mooie vrouw op de decks die heel rustig en zelfs een beetje verlegen over kwam. Ze keek op en neer van haar decks naar het publiek. Ze probeert niet teveel contact te maken met het publiek. Gecontroleerd draait ze nog even aan de amp-knop, haar muziek maakt wel contact met de mensen. Lief als ze is, beweegt ze haar benen op de maat. Alsof ze liedjes van de Beatles aan het spelen was. Maar uit de speaker kwam keiharde, groovy minimal techno. Magda, j'adore.
sábado, 30 de outubro de 2010
Civilizations IV
Hmmm... volgens mij is vandaag een dag om te herinneren. De dag dat ik voor het eerst weer een computerspel heb gespeeld: Civilizations IV. Alle boys weten natuurlijk waar ik het over hem (ahum). Maar het is echt zo! Het regende, was moe, nog in mijn PeeJays en toen mijn huisgenoot vroeg of ik wou meespelen kon ik niet weigeren. 1,5 uur later dacht ik: "Ik ben in Brazilie Civilization IV aan het spelen, ook een ervaring opzich." Ik denk dat het hele Ik-ben-in-Brazilie-dus-ik-moet-zoveel-mogelijk-doen er nu echt af is, haha. Gelukkig kon ik hem nog overhalen om samen met mij naar de apotheek te gaan. En jawel, een bezoekje aan de apotheek liep over in een lunch en ik eindigde op een borrel met 6 semi-via-quasi-vrienden. Ja, ik ben nog steeds in São Paulo!
quinta-feira, 14 de outubro de 2010
I hate Brazil
Puta que merde. Puta da filha. Porra. Caraio. Vai tomar no cue. Ik wou dat mijn scheldwoord vocabulair nog wat uitgebreider was. Want wat me vandaag is overkomen is echt te belachelijk voor (scheld)woorden. Op het moment verblijf ik blijkbaar illegaal in Brazilie. Toen ik terugkwam van Argentinie heb ik een toeristenvisum aangevraagd op het moment dat mijn studentenvisum nog geldig was. De puta da filha achter het loket gaf me in de eerste instantie een stempel van het studentenvisum, maar op mijn verzoek heeft ze die omgezet in een toeristenvisum- NIET DUS! In mijn paspoort staat het goed, maar in het systeem van de Federale Politie niet. Dus Agente Robson kwam boos naar mij toe, bijna schreeuwend dat ik er iets mis was. Rustig blijvend, probeerde ik hem om te praten, maar tegen zo een aggresieve lichaamstaal kan ik niet op. Hij gaf me drie opties: terug gaan naar Foz de Iguacu (30uur heen en terug), Brazilie vertrekken of een boete van 400 euro betalen. Porra! Foz is echt geen optie, alsof ze me daar wel gaan helpen! En als het niet lukt moet ik als nog de boete betalen. Om uit Brazilie te vertrekken om zo een onwetende debiele fout van deze onverantwoordelijke Braziliaanse zou echt te jammer zijn. Ik ga denk ik gewoon zo vaak langs het bureau totdat zij het fixen. Ik heb tenslotte niks fout gedaan, zij als Federale Politie in persoon van deze onverantwoordelijke Braziliaanse waren gewoon te laks. Dus zij moeten het gewoon fixen godverredomme! Caraio! Na dit stomme incident begon ik me gelijk aan allerlei kleine dingen te ergeren. Het bussysteem (daarna pakte ik mijn driftbui de verkeerde bus), dat auto's nooit voorrang geven, een vrouw die zijn sigaret zo nonchalant op straat gooide, allerlei dingen waar ik me in begin aan moest wennen en overheen zetten komen nu in geamplificeerde vorm terug. Vai tomar no cue met je Braziliaanse burocratie!
terça-feira, 12 de outubro de 2010
Battle Brazil
Mijn eerste battle in Brazilie en een van mijn beste ervaringen hier in Brazilie! Zoals in de vorige post konden jullie lezen dat Ejoe de enige jurylid was. En om voor hem en een volle zaal te mogen battlen was gewoon genieten. Ik herinner me dat ik me tijdens de tweede battle omhoog keek en dacht: "wow, iedereen en alles staat nu op mij gericht!". Natuurlijk was ik behoorlijk zenuwachtig, maar eenmaal in the ring... Ging alles gewoon vanzelf en ik moest zelfs lachen van plezier tijden het dansen.
Op het moment zelf van de battle dacht ik dat ik hem zou hebben. Maar Ejoe koos voor hem. Tudo bem, ik vond het nog steeds geweldig. Later hoorde ik van mijn vrienden dat ik teveel mijn eigen ding aan het doen was, dat ik meer op zijn dans moest ingaan. En hij heeft helemaal gelijk. Ik was gewoon lekker aan het dansen, hij en de rest kon me niet zoveel schelen haha.Misschien als ik zijn steps op mijn manier had geinterpreteerd ik wel was doorgegaan. Nu ik de video terug zie had ik inderdaad wat meer basics moeten laten zien.
Op naar de volgende battle! Ik ga me nog meer op het housen storten!
videos:
-pre elimination round
-first round
Op het moment zelf van de battle dacht ik dat ik hem zou hebben. Maar Ejoe koos voor hem. Tudo bem, ik vond het nog steeds geweldig. Later hoorde ik van mijn vrienden dat ik teveel mijn eigen ding aan het doen was, dat ik meer op zijn dans moest ingaan. En hij heeft helemaal gelijk. Ik was gewoon lekker aan het dansen, hij en de rest kon me niet zoveel schelen haha.Misschien als ik zijn steps op mijn manier had geinterpreteerd ik wel was doorgegaan. Nu ik de video terug zie had ik inderdaad wat meer basics moeten laten zien.
Op naar de volgende battle! Ik ga me nog meer op het housen storten!
videos:
-pre elimination round
-first round
sábado, 9 de outubro de 2010
Stage en Dans in SamPa
Het is een tijdje geleden dat ik iets op mijn blog heb geschreven. Het komt doordat alles hier in São Paulo zó normaal is geworden. Alsof ik een blog vanuit mijn oude kamer in Delft zou schrijven. Mijn leven als stagiaire is behoorlijk doorsnee.
Ik sta om half negen op en zorg dat ik zo rond half tien het kantoor binnen strompel. Shit... hoe saai is het om over je werk te schrijven? Alsof het interessant is om te zeggen dat ik per project voor een andere hoofdarchitect werk. Dat ik 3x in de week alleen lunch omdat ik het geld niet heb om elke middag in een restaurant te eten, zoals al mijn collega's doen. Dat mijn bazen (zijn er 4) allemaal iets geks hebben. Ze maken geen intelligente architectuur. Soms denk ik dat ik met eerstejaars
bouwkunde studenten heb te maken. Ze hebben een beeld, ze willen iets, maar waarom en hoe, dat kunnen ze niet uitleggen (of willen het niet). Ze willen iets, en proberen het totdat ze er tevreden mee zijn. Vaak hoor ik dan ook: "Probeer het maar gewoon." En dat is wat de andere architecten en stagiaires op het bureau doen; proberen, maken, te horen krijgen of ze het goed vind of niet, en meestal is het opnieuw proberen. En op een of andere manier werkt het wel, de eindresultaten liegen er niet om. Resultaten die het product zijn van vier chaoten met veel stijl. In een interview zeggen ze ook dat ze in de beginfase van een project behandelen, zodat uiteindelijk niemand van de vier er zijn eigen stempel op kan drukken. Architectuur die 'ontstaat' of 'gebeurt', zonder reden, maar omdat het gaaf is.
Het leeraspect van een stage is door hun manier van werken erg laag. Wat me op een dilemma bracht. Ga ik er meer energie erin steken, me meer ambitieus opstellen, met het gevaar dat ik gefrusteerd raak door hun 'jeito' (manier van werken). Of leg ik me neer bij het hersenloze productiewerk? Uiteindelijk heb ik besloten om me werk serieuzer te nemen en het gewoon als werk te beschouwen. Het is niet de stage waar ik op had gehoopt, maar het was ook niet mijn hoofdreden om langer te blijven.
São Paulo was en is de reden om langer te willen blijven. Het nieuwe van Sampa is dat het niet meer nieuw is voor me. Wat wel nieuw is dat ik het housedansen weer fanatiek heb opgenomen. Ik volg nu 1x in de week een houseles, 1x in de week is er een hiphopfeest in the Clash, 1x in de week is er freetraining van housedancegroep waar ik sinds kort ook mee mag trainen en op verschillende zondagen in de maand is er een jam, waar alle breakers, housers en hiphoppers op af komen. Het leuke van de groep is dat ze zoveel housen op de grond (loften). De eerste keer dat ik een van hen zag loften dacht ik: "Deze gast is vrij, hij kan alle bewegingen doen die hij wil." Dezelfde gast probeerde ook met me te housen in plaats van tegen me. En dit is een groot verschil met de scene in Nederland. Hij wou met me spelen, haha, maar omdat ik zijn uitnodiging zag als een uitdaging probeerde ik hem te battlen.
Pas later, toen hij met een vriend van hem speelde, begreep ik waar hij op doelde. Het is leuk om samen te housen. Sociaal, grappig en erg vermakelijk. Ja het is gewoon spelend dansen!
Dit weekend is er een groots evenement waar ik in de housebattle mee ga doen. Mijn 2e housebattle ever, moet mezelf nog even over de plankenkoorts heen zetten. Het ergste van battles vind ik dat jij de sfeer moet neerzetten, in plaats van de gebruikelijke setting, dat er al een sfeer is en dat je daar in meegaat of probeert te veranderen. En dinsdag heb ik een workshop van niemand minder dan Mr. Ejoe Wilson. Een van de groten in de housewereld.
Hoe gaat het met jullie in Nederland?
Abraços Dino
Ik sta om half negen op en zorg dat ik zo rond half tien het kantoor binnen strompel. Shit... hoe saai is het om over je werk te schrijven? Alsof het interessant is om te zeggen dat ik per project voor een andere hoofdarchitect werk. Dat ik 3x in de week alleen lunch omdat ik het geld niet heb om elke middag in een restaurant te eten, zoals al mijn collega's doen. Dat mijn bazen (zijn er 4) allemaal iets geks hebben. Ze maken geen intelligente architectuur. Soms denk ik dat ik met eerstejaars
bouwkunde studenten heb te maken. Ze hebben een beeld, ze willen iets, maar waarom en hoe, dat kunnen ze niet uitleggen (of willen het niet). Ze willen iets, en proberen het totdat ze er tevreden mee zijn. Vaak hoor ik dan ook: "Probeer het maar gewoon." En dat is wat de andere architecten en stagiaires op het bureau doen; proberen, maken, te horen krijgen of ze het goed vind of niet, en meestal is het opnieuw proberen. En op een of andere manier werkt het wel, de eindresultaten liegen er niet om. Resultaten die het product zijn van vier chaoten met veel stijl. In een interview zeggen ze ook dat ze in de beginfase van een project behandelen, zodat uiteindelijk niemand van de vier er zijn eigen stempel op kan drukken. Architectuur die 'ontstaat' of 'gebeurt', zonder reden, maar omdat het gaaf is.
Het leeraspect van een stage is door hun manier van werken erg laag. Wat me op een dilemma bracht. Ga ik er meer energie erin steken, me meer ambitieus opstellen, met het gevaar dat ik gefrusteerd raak door hun 'jeito' (manier van werken). Of leg ik me neer bij het hersenloze productiewerk? Uiteindelijk heb ik besloten om me werk serieuzer te nemen en het gewoon als werk te beschouwen. Het is niet de stage waar ik op had gehoopt, maar het was ook niet mijn hoofdreden om langer te blijven.
São Paulo was en is de reden om langer te willen blijven. Het nieuwe van Sampa is dat het niet meer nieuw is voor me. Wat wel nieuw is dat ik het housedansen weer fanatiek heb opgenomen. Ik volg nu 1x in de week een houseles, 1x in de week is er een hiphopfeest in the Clash, 1x in de week is er freetraining van housedancegroep waar ik sinds kort ook mee mag trainen en op verschillende zondagen in de maand is er een jam, waar alle breakers, housers en hiphoppers op af komen. Het leuke van de groep is dat ze zoveel housen op de grond (loften). De eerste keer dat ik een van hen zag loften dacht ik: "Deze gast is vrij, hij kan alle bewegingen doen die hij wil." Dezelfde gast probeerde ook met me te housen in plaats van tegen me. En dit is een groot verschil met de scene in Nederland. Hij wou met me spelen, haha, maar omdat ik zijn uitnodiging zag als een uitdaging probeerde ik hem te battlen.
Pas later, toen hij met een vriend van hem speelde, begreep ik waar hij op doelde. Het is leuk om samen te housen. Sociaal, grappig en erg vermakelijk. Ja het is gewoon spelend dansen!
Dit weekend is er een groots evenement waar ik in de housebattle mee ga doen. Mijn 2e housebattle ever, moet mezelf nog even over de plankenkoorts heen zetten. Het ergste van battles vind ik dat jij de sfeer moet neerzetten, in plaats van de gebruikelijke setting, dat er al een sfeer is en dat je daar in meegaat of probeert te veranderen. En dinsdag heb ik een workshop van niemand minder dan Mr. Ejoe Wilson. Een van de groten in de housewereld.
Hoe gaat het met jullie in Nederland?
Abraços Dino
Assinar:
Comentários (Atom)