Stage en Dans in SamPa

Het is een tijdje geleden dat ik iets op mijn blog heb geschreven. Het komt doordat alles hier in São Paulo zó normaal is geworden. Alsof ik een blog vanuit mijn oude kamer in Delft zou schrijven. Mijn leven als stagiaire is behoorlijk doorsnee.
Ik sta om half negen op en zorg dat ik zo rond half tien het kantoor binnen strompel. Shit... hoe saai is het om over je werk te schrijven? Alsof het interessant is om te zeggen dat ik per project voor een andere hoofdarchitect werk. Dat ik 3x in de week alleen lunch omdat ik het geld niet heb om elke middag in een restaurant te eten, zoals al mijn collega's doen. Dat mijn bazen (zijn er 4) allemaal iets geks hebben. Ze maken geen intelligente architectuur. Soms denk ik dat ik met eerstejaars
bouwkunde studenten heb te maken. Ze hebben een beeld, ze willen iets, maar waarom en hoe, dat kunnen ze niet uitleggen (of willen het niet). Ze willen iets, en proberen het totdat ze er tevreden mee zijn. Vaak hoor ik dan ook: "Probeer het maar gewoon." En dat is wat de andere architecten en stagiaires op het bureau doen; proberen, maken, te horen krijgen of ze het goed vind of niet, en meestal is het opnieuw proberen. En op een of andere manier werkt het wel, de eindresultaten liegen er niet om. Resultaten die het product zijn van vier chaoten met veel stijl. In een interview zeggen ze ook dat ze in de beginfase van een project behandelen, zodat uiteindelijk niemand van de vier er zijn eigen stempel op kan drukken. Architectuur die 'ontstaat' of 'gebeurt', zonder reden, maar omdat het gaaf is.

Het leeraspect van een stage is door hun manier van werken erg laag. Wat me op een dilemma bracht. Ga ik er meer energie erin steken, me meer ambitieus opstellen, met het gevaar dat ik gefrusteerd raak door hun 'jeito' (manier van werken). Of leg ik me neer bij het hersenloze productiewerk? Uiteindelijk heb ik besloten om me werk serieuzer te nemen en het gewoon als werk te beschouwen. Het is niet de stage waar ik op had gehoopt, maar het was ook niet mijn hoofdreden om langer te blijven.

São Paulo was en is de reden om langer te willen blijven. Het nieuwe van Sampa is dat het niet meer nieuw is voor me. Wat wel nieuw is dat ik het housedansen weer fanatiek heb opgenomen. Ik volg nu 1x in de week een houseles, 1x in de week is er een hiphopfeest in the Clash, 1x in de week is er freetraining van housedancegroep waar ik sinds kort ook mee mag trainen en op verschillende zondagen in de maand is er een jam, waar alle breakers, housers en hiphoppers op af komen. Het leuke van de groep is dat ze zoveel housen op de grond (loften). De eerste keer dat ik een van hen zag loften dacht ik: "Deze gast is vrij, hij kan alle bewegingen doen die hij wil." Dezelfde gast probeerde ook met me te housen in plaats van tegen me. En dit is een groot verschil met de scene in Nederland. Hij wou met me spelen, haha, maar omdat ik zijn uitnodiging zag als een uitdaging probeerde ik hem te battlen.

Pas later, toen hij met een vriend van hem speelde, begreep ik waar hij op doelde. Het is leuk om samen te housen. Sociaal, grappig en erg vermakelijk. Ja het is gewoon spelend dansen!

Dit weekend is er een groots evenement waar ik in de housebattle mee ga doen. Mijn 2e housebattle ever, moet mezelf nog even over de plankenkoorts heen zetten. Het ergste van battles vind ik dat jij de sfeer moet neerzetten, in plaats van de gebruikelijke setting, dat er al een sfeer is en dat je daar in meegaat of probeert te veranderen. En dinsdag heb ik een workshop van niemand minder dan Mr. Ejoe Wilson. Een van de groten in de housewereld.

Hoe gaat het met jullie in Nederland?

Abraços Dino