Magda

Elf uur 's ochtends stond ik op in de bus. Zware benen van het dansen, verlamd van het niet slapen, val ik bijna meteen om. Ben ik dronken? Nee, de bus stond op een helling. Ik loop over Avenida Paulista en sta verbaast om mij heen te kijken. Alles lijkt anders. Het weer is lekker warm en zacht. Er hangt een andere sfeer in de stad. Hmmm, nee het zal aan mijzelf liggen. Als een zombie loop ik naar de metro. Kleren vies van toen ik op de grond viel op het festival. Zouden de mensen door hebben dat ik er zo gaar bij loop door het uitgaan? Nagenietend van de zonsopgang die ik vanochtend had in combinatie met een te harde set van Richie Hawtin, droom ik verder weg over mijn nieuwe ontdekking: Vrouwelijke DJs zijn zó sexy. Toen de zon al op was kwam er een mooie vrouw op de decks die heel rustig en zelfs een beetje verlegen over kwam. Ze keek op en neer van haar decks naar het publiek. Ze probeert niet teveel contact te maken met het publiek. Gecontroleerd draait ze nog even aan de amp-knop, haar muziek maakt wel contact met de mensen. Lief als ze is, beweegt ze haar benen op de maat. Alsof ze liedjes van de Beatles aan het spelen was. Maar uit de speaker kwam keiharde, groovy minimal techno. Magda, j'adore.