Mute SP

Ik kan er niet meer onderuit. Al mijn huisgenoten zijn inmiddels aan het reizen of naar hun familie toe. Mijn galera (vriendengroep) van buitenlanders zijn ook aan het reizen, of al thuis. Alleen in de grote, grote stad. Nerveus ging ik gisternacht slapen, en nerveus werd ik wakker. Ik kan er écht niet meer onderuit. Afgelopen weekend was ik nog in de ontkenningsfase. Ik wou niet denken aan mijn vertrek, ik wil geen afscheid nemen. Ik had mezelf voorgenomen om 'gewoon' dat vliegtuig op te stappen, en 'gewoon' in Nederland aan te komen. Gewoon uitgaan. Gewoon uiteten. Gewoon São Paulo.

In februari stapte ik uit mijn leventje in Nederland en begon met een nieuwe hier. Na tien-en-een-halve maand heb ik een bestaan hier opgebouwd. Ik heb nu twee levens die parallel lopen. Jullie (mijn NL leven) zijn ook gewoon doorgegaan. En nu als ik weg ga, gaat mijn Paulistaanse leven hier ook gewoon weer door. Alle intercambistas zeggen na hun terugkomst, dat er niks is veranderd in hun land. Alles en iedereen is hetzelfde gebleven. Mocht ik ooit weer terugkomen in Sampa, zal dit dan ook gelden?

Parallel. Net als in Augustus ben ik met mijn gedachtes in twee plaatsen. Gister ben ik begonnen met de montage van mijn film over São Paulo en terwijl ik aan het werken was, droomde ik weg naar Nieuwsjaarsnacht met de boys en Alba. São Paulo en Nederland zijn op dit moment zó reeel. Beide levens worden nu tegelijkertijd in mijn hoofd afgespeeld. Woensdag zet ik er eentje op mute, niet op pauze, want de Sampa track gaat 'gewoon' weer door. Het is geen afscheid, ik neem er alleen afstand van. Ik kan de mute elk moment weer uitvinken...