Civilizations IV

Hmmm... volgens mij is vandaag een dag om te herinneren. De dag dat ik voor het eerst weer een computerspel heb gespeeld: Civilizations IV. Alle boys weten natuurlijk waar ik het over hem (ahum). Maar het is echt zo! Het regende, was moe, nog in mijn PeeJays en toen mijn huisgenoot vroeg of ik wou meespelen kon ik niet weigeren. 1,5 uur later dacht ik: "Ik ben in Brazilie Civilization IV aan het spelen, ook een ervaring opzich." Ik denk dat het hele Ik-ben-in-Brazilie-dus-ik-moet-zoveel-mogelijk-doen er nu echt af is, haha. Gelukkig kon ik hem nog overhalen om samen met mij naar de apotheek te gaan. En jawel, een bezoekje aan de apotheek liep over in een lunch en ik eindigde op een borrel met 6 semi-via-quasi-vrienden. Ja, ik ben nog steeds in São Paulo!

I hate Brazil

Puta que merde. Puta da filha. Porra. Caraio. Vai tomar no cue. Ik wou dat mijn scheldwoord vocabulair nog wat uitgebreider was. Want wat me vandaag is overkomen is echt te belachelijk voor (scheld)woorden. Op het moment verblijf ik blijkbaar illegaal in Brazilie. Toen ik terugkwam van Argentinie heb ik een toeristenvisum aangevraagd op het moment dat mijn studentenvisum nog geldig was. De puta da filha achter het loket gaf me in de eerste instantie een stempel van het studentenvisum, maar op mijn verzoek heeft ze die omgezet in een toeristenvisum- NIET DUS! In mijn paspoort staat het goed, maar in het systeem van de Federale Politie niet. Dus Agente Robson kwam boos naar mij toe, bijna schreeuwend dat ik er iets mis was. Rustig blijvend, probeerde ik hem om te praten, maar tegen zo een aggresieve lichaamstaal kan ik niet op. Hij gaf me drie opties: terug gaan naar Foz de Iguacu (30uur heen en terug), Brazilie vertrekken of een boete van 400 euro betalen. Porra! Foz is echt geen optie, alsof ze me daar wel gaan helpen! En als het niet lukt moet ik als nog de boete betalen. Om uit Brazilie te vertrekken om zo een onwetende debiele fout van deze onverantwoordelijke Braziliaanse zou echt te jammer zijn. Ik ga denk ik gewoon zo vaak langs het bureau totdat zij het fixen. Ik heb tenslotte niks fout gedaan, zij als Federale Politie in persoon van deze onverantwoordelijke Braziliaanse waren gewoon te laks. Dus zij moeten het gewoon fixen godverredomme! Caraio! Na dit stomme incident begon ik me gelijk aan allerlei kleine dingen te ergeren. Het bussysteem (daarna pakte ik mijn driftbui de verkeerde bus), dat auto's nooit voorrang geven, een vrouw die zijn sigaret zo nonchalant op straat gooide, allerlei dingen waar ik me in begin aan moest wennen en overheen zetten komen nu in geamplificeerde vorm terug. Vai tomar no cue met je Braziliaanse burocratie!

Battle Brazil

Mijn eerste battle in Brazilie en een van mijn beste ervaringen hier in Brazilie! Zoals in de vorige post konden jullie lezen dat Ejoe de enige jurylid was. En om voor hem en een volle zaal te mogen battlen was gewoon genieten. Ik herinner me dat ik me tijdens de tweede battle omhoog keek en dacht: "wow, iedereen en alles staat nu op mij gericht!". Natuurlijk was ik behoorlijk zenuwachtig, maar eenmaal in the ring... Ging alles gewoon vanzelf en ik moest zelfs lachen van plezier tijden het dansen.

Op het moment zelf van de battle dacht ik dat ik hem zou hebben. Maar Ejoe koos voor hem. Tudo bem, ik vond het nog steeds geweldig. Later hoorde ik van mijn vrienden dat ik teveel mijn eigen ding aan het doen was, dat ik meer op zijn dans moest ingaan. En hij heeft helemaal gelijk. Ik was gewoon lekker aan het dansen, hij en de rest kon me niet zoveel schelen haha.Misschien als ik zijn steps op mijn manier had geinterpreteerd ik wel was doorgegaan. Nu ik de video terug zie had ik inderdaad wat meer basics moeten laten zien.

Op naar de volgende battle! Ik ga me nog meer op het housen storten!

videos:
-pre elimination round

-first round

Stage en Dans in SamPa

Het is een tijdje geleden dat ik iets op mijn blog heb geschreven. Het komt doordat alles hier in São Paulo zó normaal is geworden. Alsof ik een blog vanuit mijn oude kamer in Delft zou schrijven. Mijn leven als stagiaire is behoorlijk doorsnee.
Ik sta om half negen op en zorg dat ik zo rond half tien het kantoor binnen strompel. Shit... hoe saai is het om over je werk te schrijven? Alsof het interessant is om te zeggen dat ik per project voor een andere hoofdarchitect werk. Dat ik 3x in de week alleen lunch omdat ik het geld niet heb om elke middag in een restaurant te eten, zoals al mijn collega's doen. Dat mijn bazen (zijn er 4) allemaal iets geks hebben. Ze maken geen intelligente architectuur. Soms denk ik dat ik met eerstejaars
bouwkunde studenten heb te maken. Ze hebben een beeld, ze willen iets, maar waarom en hoe, dat kunnen ze niet uitleggen (of willen het niet). Ze willen iets, en proberen het totdat ze er tevreden mee zijn. Vaak hoor ik dan ook: "Probeer het maar gewoon." En dat is wat de andere architecten en stagiaires op het bureau doen; proberen, maken, te horen krijgen of ze het goed vind of niet, en meestal is het opnieuw proberen. En op een of andere manier werkt het wel, de eindresultaten liegen er niet om. Resultaten die het product zijn van vier chaoten met veel stijl. In een interview zeggen ze ook dat ze in de beginfase van een project behandelen, zodat uiteindelijk niemand van de vier er zijn eigen stempel op kan drukken. Architectuur die 'ontstaat' of 'gebeurt', zonder reden, maar omdat het gaaf is.

Het leeraspect van een stage is door hun manier van werken erg laag. Wat me op een dilemma bracht. Ga ik er meer energie erin steken, me meer ambitieus opstellen, met het gevaar dat ik gefrusteerd raak door hun 'jeito' (manier van werken). Of leg ik me neer bij het hersenloze productiewerk? Uiteindelijk heb ik besloten om me werk serieuzer te nemen en het gewoon als werk te beschouwen. Het is niet de stage waar ik op had gehoopt, maar het was ook niet mijn hoofdreden om langer te blijven.

São Paulo was en is de reden om langer te willen blijven. Het nieuwe van Sampa is dat het niet meer nieuw is voor me. Wat wel nieuw is dat ik het housedansen weer fanatiek heb opgenomen. Ik volg nu 1x in de week een houseles, 1x in de week is er een hiphopfeest in the Clash, 1x in de week is er freetraining van housedancegroep waar ik sinds kort ook mee mag trainen en op verschillende zondagen in de maand is er een jam, waar alle breakers, housers en hiphoppers op af komen. Het leuke van de groep is dat ze zoveel housen op de grond (loften). De eerste keer dat ik een van hen zag loften dacht ik: "Deze gast is vrij, hij kan alle bewegingen doen die hij wil." Dezelfde gast probeerde ook met me te housen in plaats van tegen me. En dit is een groot verschil met de scene in Nederland. Hij wou met me spelen, haha, maar omdat ik zijn uitnodiging zag als een uitdaging probeerde ik hem te battlen.

Pas later, toen hij met een vriend van hem speelde, begreep ik waar hij op doelde. Het is leuk om samen te housen. Sociaal, grappig en erg vermakelijk. Ja het is gewoon spelend dansen!

Dit weekend is er een groots evenement waar ik in de housebattle mee ga doen. Mijn 2e housebattle ever, moet mezelf nog even over de plankenkoorts heen zetten. Het ergste van battles vind ik dat jij de sfeer moet neerzetten, in plaats van de gebruikelijke setting, dat er al een sfeer is en dat je daar in meegaat of probeert te veranderen. En dinsdag heb ik een workshop van niemand minder dan Mr. Ejoe Wilson. Een van de groten in de housewereld.

Hoe gaat het met jullie in Nederland?

Abraços Dino