Mijn eerste overval

Vrijdagnacht was er een supergaaf studentenfeest midden in het centrum van Sao Paulo. Ik was met een paar mensen die ik gaandeweg was kwijtgeraakt. Het was al laat, zo rond 5 uur s ochtends dus ik dacht laat ik maar naar huis gaan.
Ik hoefde nog maar een straat door om bij de metro te komen, het plein waar de station zat, kon ik al zien. Ik hanteerde de regel van dat als er mensen zijn, het wel veilig moet zijn. Die waren er dus op naar de metro. Ik ging de hoek om van het plein, en nog geen 10m de straat in, sloeg iemand me op mijn hoofd. Voor ik het wist zaten 4 mensen om me heen. Ik probeerde tegen hun te zeggen “TRANQUILO,TRANQUILO, eu dou meu dinheiro ao voce” (RUSTIG,RUSTIG,ik geef je mijn geld wel). Omdat ze echt met zijn vieren op me zaten, was mijn natuurlijke reactie om terug te vechten of, althans vechten, ze hadden me behoorlijk goed vast dus ik probeerde los te komen. Ik had door dat ze geen wapens hadden en daarom had ik het idée dat ik moest en kon vluchten.

De muziek van het feest was nog zo dichtbij.

Ik slaakte een soort oerkreet uit me, die ik nog nooit van mezelf had gehoord. Een van de vier overvallers was een vrouw, die kneep mijn keel dicht en zei dat ik stil moest zijn “SUA MOCHILA, SUA MOCHILA!” Ze wouden mijn rugtas. Na een korte worsteling had ik door dat ik niet weg kon komen. Ik liet mijn rugtas los en weg waren ze.

DAMAGE
Mijn mooie rode rugtas die ik van mijn vrienden heb gekregen voor mijn verjaardag, camera waar ik gelukkig de dag ervoor de foto’s van had gehaald, mn bril, mijn Braziliaanse telefoon, mijn hippe sweater die ik in San Francisco had gekocht, wat papieren, euroshopper zakdoekjes, desinfecteergel en mijn Moleskin agenda… Ironisch genoeg hadden ze mijn portemonnee in mijn zak achtergelaten. De spullen die ze hebben gejat, kan ik gewoon terugkrijgen van van mijn verzekering, dus dat vind ik niet zo erg. Het enige wat me echt dwarszit is dat ik het gevaar verkeerd had ingeschat. Praca da Se staat bekend om de junkies en loco people, en in mijn dronken staat, ben ik in mijn eentje naar de metro gelopen. Achteraf is dat gewoon echt plainout STUPID van me. Some lessons you have to learn the hard way, I guess.

Het was zo surreel, er waren gewoon mensen die aan de weg aan het werken waren, aan de andere kant van de straat. En ze deden helemaal nada. Voordat ik naar Brazilie was gegaan, had ik me op een eventuele overval mentaal voorbereid. Mocht er zoiets gebeuren zou ik zo snel mogelijk alles afgeven. In Zuid-Amerika sterven de helden. Maar ik had verwacht dat het wat netter zou gaan. Boef A met een mes of pistool commandeert je alles aan hem te geven en ik geef alles. Omdat ze met zijn vieren waren en meteen begonnen met rammen denk ik dat het drugsgebruikers (rond Praca de Se hangen alle junkies rond) waren. Het was een ‘rommelige’ overval.

Ik had me dus vooraf aangenomen dat als ik zou worden overvallen ik meteen alles zou afgeven. Maar omdat ze met zijn vieren op me sprongen, was mijn eerste reactie terugvechten. Ik had dat niet moeten doen, als ze wapens bij zich hadden dan was ik nu in een veel ergere staat geweest. Natuurlijk kwamen daarna de ‘what-if’ scenarios door me heen. What if… ik veel harder had geschreeuwd? What if… ik die vrouw een kopstoot van jewelste had gegeven? What if… ik harder had teruggevochten? What if… ik me minder hip (ik zag er natuurlijk weer hip uit :p) had gekleed? What if… ik naar een andere metrostation was gegaan en ook What if… ik zo beresterk als Jeroen Berkhout (sorry Bosman niet jij) was geweest? Hadden ze me uitgepikt omdat ik er rijk uitzag? Of omdat ik er zwak uitzag? Waarschijnlijk allebei. Mental mindfucks people.

Daarna had ik met wat mensen gepraat op de straat, en ze keken me begrijpend toe, maar begrepen ook wel waarom ik was overvallen: “Estava sozinho cara, entao” (Je was alleen gozer, dus). Ze raden me aan om weer naar binnen te gaan. Toen ik binnen kwam keken de mensen me raar aan, ik bloedde en was high van de adrenaline. Ik sprak met de uitsmijter en legde uit wat was gebeurd. Everton heette hij, mijn held, nadat ik hem had uitgelegd wat er was gebeurd, had hij me naar de metro gebracht. Ik liep door de straat en zag tot mijn verbazing dat er minstens 4 (!) groepen mensen in de straat stonden. Sowieso dat ze het allemaal hadden gezien.

Eenmaal terug in Vila Madalena kwam ik verschilllende mensen op straat tegen. Ik kwam nog een groepje jongeren tegen, en ik dacht nog “Ik ben al overvallen, dus ze kunnen me niks meer doen”.

Zucht… thuis was ik zo verward. Ik wist gewoon niet hoe ik hier op moest reageren. Moet ik nu boos zijn? Of blij dat ik nog leef? Gefrustreerd? Ik weet het niet. Maar ik heb wel het gevoel dat ik wat moet zijn. Alsof hieruit iets productiefs moet komen, misschien ga ik wel op jiu jutsu. Moet ik vanavond gewoon nog uitgaan, alsof er niks is gebeurd? Wat moet ik doen?
De middag erna had ik met mijn huisgenoten (Felipe en Giani) over gepraat en ze zeiden ook dat het ongewoonlijk is dat overvallers meteen beginnen te meppen. Het aparte van hun reactie is dat ze het niet zo zwaar namen. Valerie, Roderick en Tessa waren heel erg geschrokken, maar mijn huisgenoten waren meer zo van “Kut dat het je is overkomen”. In Brazilie overvallen worden, is hetzelfde als in NL wanneer je fiets wordt gestolen. Het is zwaar kut als het gebeurd, maar het gebeurt gewoon. Felipe’s fiets is al tien keer gestolen...

Mijn huisgenoten waren bezig met de boekenkast te rearrangeren. Giani en Felipe, zijn een grappig duo, ik was opgelucht en blij om in hun veilige wereldje te zitten, waar ik nu ook deel van uit maak.

Ik ben nu nog een beetje bang op straat, maar ik weet dat dat wel over gaat. Ik weet nu dat de regel van ‘waar mensen zijn, is veilig’ niet opgaat. Het is ‘waar mensen zijn, is veiligER’. Mensen op straat helpen je niet. Ik ben op mezelf aangewezen, Ik moet de boeven eerder gezien hebben dan zij mij. ’s Nachts niet alleen op straat lopen, als ik alleen ben een taxi pakken. Mijn naieviteit en goedgelovigheid ben ik kwijt. Ik vond het veel leuker om in een Brazilie te wonen waar ik me veilig voelde, maar ’s nachts ben je hier gewoon echt een Discovery channel-gazelle op de steppe van Afrika ☺ Dus misschien is het ook wel goed dat het is gebeurd, voordat een echte mean motherfucking lion me te grazen zou nemen. Im a veteran gazelle now...

Anyways! ‘Being robbed’ van mijn ‘things-you-have-to-do-when-youre-in-Brazil’-list heb ik nu officieel afgevinkd!

ps foto's zijn een beetje spooky maar het gaat goed met me!