Afgelopen maand had ik geen OV. Behoorlijk kut want ik reis veel: naar Amsterdam, Utrecht, Rotterdam, Den Haag en Delft. Dus ik besloot om te doen wat Jeroen een tijdje had gedaan. Reizigers vragen of je op hun kortingskaart mee mag.
De eerste keer was best onwennig, ik koos mijn vriendjes, of eerder vriendinnetjes zorgvuldig uit. Ik ging meestal voor de studenten ‘look’ en open houding. Als je studenten vraagt, dan kijken ze er meestal niet van om. Vaak zag ik mensen om mij heen glimlachen, of maakten een opmerking naar hun vrienden: “Hey dat ik ga ik gewoon doen”, “Dat is slim”, maar natuurlijk kreeg ik af en toe een afkeurende blik.
Na een tijdje de studenten, de ‘play it safe’-groep, te hebben gevraagd, waagde ik het na een tijdje ook met de volwassenen. Personen die aan hun houding te zien, al een baan hadden. Zij reageerden meestal heel verrast als ik naar hun kortingskaart vroeg. Pas nadat ik uitlegde dat ik mee wilde reizen op hun kortingskaart begrepen ze het en mocht ik ook meestal meereizen.
Het hing van de tijd af of er een gesprek ontstond. Was het zo rond spitsuur, dan was iedereen bezig met de reis naar huis en door de drukte in de trein stonden ze niet echt open voor een gesprek. Maar als ik reisde in de late uurtjes of in de vroege middag dan had ik wel eens gesprek met mijn new found friends.
Deze gesprekken waren echt leuk. Gewoon gesprekken over koetjes en kalfjes, over wat je doet en natuurlijk het OV. Het is gewoon leuk om met onbekende mensen te praten, net als bij backpacken maar dan gewoon hier, in ons koude kikkerlandje! Na een paar gesprekken, vond ik het echt jammer dat het sowieso niet gebeurd in de trein. In Nederland heb je blijkbaar een duidelijk aanknopingspunt nodig. Ik stel graag dat je elkaar nodig hebt in onze maatschappij. Ik had die mensen nodig, zodat ik met korting kon reizen in de trein. En net als met liften ga je aardig doen tegen deze mensen, dus ik deed nooit mijn Ipod op, keek of ze open stonden voor een gesprek en altijd bedanken.
Doordat je elkaar nodig hebt, stel je je open voor elkaar. Ik ontdekte dat het veel leuker is om van elkaar afhankelijk te zijn. In onze samenleving van de individu is het normaal om je jezelf zo onafhankelijk mogelijk te maken. Maar gevolg is wel dat de helft van de trein in zijn eigen Ipod bubbel zit. Soms vroeg ik mezelf wel af of het eerlijk was wat ik deed: doe ik aardig tegen ze omdat ik door hen goedkoper kan reizen? Ja, dat is waarom ik aardig doe, omdat zij zo vriendelijk zijn mij te helpen ben ik vriendelijk terug. Je hebt elkaar gewoon nodig of je het nou wilt of niet. Teveel onafhankelijkheid leidt tot vervreemding van je medemens.
Misschien dat karma het er niet eens mee is, want vandaag had ik misschien zo een karma-moment. In de trein naar Rotterdam had ik een lief meisje gevraagd. Ik mocht met haar meerijden tot Den Haag HS. Mijn kaartje was al gestempeld dus ik dacht: in de pocket. 5 sec nadat we van HS waren vertrokken kwam de conducteur weer langs. En ja hoor de Nazi begon te vragen waar mijn vriendin was. Eerlijk als ik ben, zei ik dat ze er was uitgestapt (achteraf had ik gewoon moeten zeggen dat ze naar de WC was). Natuurlijk was er de discussie of wat ik deed mocht. Ik legde uit dat het ik gewoon een gunst vroeg van mijn medereizigers. Volgens de Nazi was ik mensen aan het lastigvallen en geld aan het stelen van de NS! Tuurlijk, ik was gepakt op dat moment en op dat moment had ik geen reismaatje en dus geen korting. Accepteetje, 35 e down the drain, maar die opmerking over dat ik tot last ben van mensen, zat me niet lekker. Is het dan beter dat je jezelf opsluit in je eigen, onafhankelijke, Ipod bubbel? Lastig vallen, als mensen om een gunst vragen tegenwoordig lastig vallen heet. Door zulke dichtgetikte mensen wordt ik nog blijer dat ik naar Brazilie ga.
In andere landen, waaronder Brazilie dus, is de instelling anders. Mensen zijn veel meer open en bereidt elkaar te helpen, omdat ze weten dat morgen, zij zelf misschien wel hulp nodig hebben.
Nenhum comentário:
Postar um comentário