Surfing Couches

Couchsurfen... steeds meer mensen kennen het. Het gaat om een heel leuk principe. Op de website couchsurfing.org kan je een account aanmaken en je wordt deel van een internationaal netwerk van chille mensen. Diegenen op dit netwerk bieden vrijwillig een slaapplek aan in hun huis voor nada. Het klinkt een beetje weird, is het ook wel een beetje, maar daarom wil ik jullie graag inlichten van mijn afgelopen couchsurfs.

Twee weken voordat ik wegging, begon ik met het zoeken naar een couch in SP (Sao Paulo for yall newbies). Twee weken lang hoorde ik niks. De dag voordat ik wegging besluit ik maar een hostel te boeken en nog voor een paar couches te zoeken.

Frank

10 uur 's avonds reageert een Nederlander, Frank, hij blijkt een couch te hebben in Vila Madalena. De wijk waar ik in wil ga wonen. Ik bel hem om middernacht op, en ik heb een slaapplek geregeld in Sao modderfokking Paulo. Frank is een hele chille dude, afgestudeerd aan de PABO, geeft hij nu les aan de kinderen van NL expats in SP. Hij woont samen met een freelance journalist die regelmatig voor de Telegraaf schrijft. Na een aantal dagen doet hij me denken aan 2 goede vrienden van me, Douwe en Han (combinatie van zijn interesses en humor), misschien dat ik me daarom zo thuis voelde daar. Misschien wel iets TE. Ik betrapte mezelf op dat ik ze zag als huisgenoten in de plaats van dat ik hun gast was. Uiteindelijk heb ik 4 dagen op zijn couch geslapen, heb vandaag nog met hem gelunchd en zaterdag ga ik naar zijn verjaardag.

Lucas, Marcio, Juliana

Al deze CSers (couchsurfers) heb ik net als Frank een dag voor, of zelfs op de dag zelf een plek kunnen regelen. Ik kreeg bij aankomst de huissleutel, mocht alles gebruiken, maralvilhoso! (geweldig)

Radames

Ik kon ook op zijn couch terecht, maar omdat hij in een semi-favela woont en ik 's avonds zou aankomen leek het mij beter om naar Frank te gaan. Studeert aan de USP (Universidade Sao Paulo, mijn uni) en toen ik daar was ben ik langs zijn favela gegaan en... hij wist een gast bij wie ik misschien kon wonen in Vila Madalena (!)

Voordat ik naar SP ging, nam ik mij voor om zoveel mogelijk mensen te laten weten dat ik een kamer zocht, en tot die tijd maar gewoon te CSen. Ik nam een houding aan, van: "als je iets echt nodig hebt, dan komt het vanzelf wel". Het weekend na carnaval dacht ik dat ik voor mijn naieviteit zou gestraft worden, ik had helemaal nada, en ik begon het een beetje te hebben met couchsurfen.... maar its funny hoe alles op zijn plaats valt.

Eenmaal terug van Ouro Preto (zie mijn picasa album) bel ik deze gast, Felipe, op. Hij nodigt me uit om koffie te drinken en ik denk: "spannend! hopelijk klikt het een beetje". Ik wou namelijk al in Vila Madalena gaan wonen met Braziliaanse studenten. Toen ik eenmaal in zijn apartement aankwam, zei hij na 5 minuten: "pode ficar ate Maio". Geschrokken als ik was, en nog onzeker van mijn Portugees, had ik nog 3 maal erom heen gevraagd wat hij precies bedoelde. En ja, ik mag blijven! Vandaag heb ik me eindelijk mogen installeren in zijn appartement. Het zijn echt hele coole gasten (ik wil het niet laten merken, cause I want to keep MY cool). Felipe studeert Industreel Ontwerpen en Grafisch Ontwerpen aan USP, Johnny heeft iets met films gestudeerd in Canada en gaat in Mei naar Berlijn toe om daar te studeren. Rodrigo loopt een architectuurstage in Sao Paulo voor nog een week. Kinda cool right?

Ik ben nog steeds versteld van hoe makkelijk het is gegaan en hoeveel geluk ik heb gehad. Het heeft mij wel geleerd dat je gewoon voor zoveel mogelijk open moet staan en vertrouwen moet hebben in jezelf. Je kan ook alles een half jaar van tevoren proberen te regelen, plannen, stressen maar het is veel spannender en leuker om alles gewoon op je af te laten komen. Met een beetje geluk en toeval kom je er wel!

Zondag naar het strand met de NLers voor het echte surfen!!!

Intro

Ok, mijn allereerste blog ever! Ik wil jullie niet doodgooien met mailtjes en ik vind het zelf eigenlijk ook wel leuk om over mijn ervaringen hier in Brazilie te schrijven.

Ik weet dat het even heeft geduurd, maar zoals jullie waarschijnlijk allemaal weten, neem ik altijd mijn tijd voor... bijna alles :-) Sinds ik ben aangekomen in Brazilie heb ik niet stil gezeten.

Gecouchsurfed, carnaval gevierd, de Braziliaans bureaucratie getrotseerd, introductieweek van de universiteit meegelopen en nog veel meer. Omdat ik niet zoals Jeroen (http://jeroenberkhout.waarbenjij.nu/) hele zieke reizen maak, maar voorlopig in een stad blijf, merk ik dat ik het veel interessanter vind om over onderwerpen te schrijven die me boeien.Geen vette reisverhalen, maar het worden denk ik meer columnachtige stukjes.

Ik ga jullie ook niet vragen om elk stukje te lezen, maar als je er eentje leest ben ik wel benieuwd naar je mening.

Misschien besluit ik ook wel om helemaal niks te doen, time will tell :-)

Abracos, Dino

fotos kunnen jullie vinden op: http://picasaweb.google.com/sd.arcilla

geen ov wel sociaal

Afgelopen maand had ik geen OV. Behoorlijk kut want ik reis veel: naar Amsterdam, Utrecht, Rotterdam, Den Haag en Delft. Dus ik besloot om te doen wat Jeroen een tijdje had gedaan. Reizigers vragen of je op hun kortingskaart mee mag.

De eerste keer was best onwennig, ik koos mijn vriendjes, of eerder vriendinnetjes zorgvuldig uit. Ik ging meestal voor de studenten ‘look’ en open houding. Als je studenten vraagt, dan kijken ze er meestal niet van om. Vaak zag ik mensen om mij heen glimlachen, of maakten een opmerking naar hun vrienden: “Hey dat ik ga ik gewoon doen”, “Dat is slim”, maar natuurlijk kreeg ik af en toe een afkeurende blik.

Na een tijdje de studenten, de ‘play it safe’-groep, te hebben gevraagd, waagde ik het na een tijdje ook met de volwassenen. Personen die aan hun houding te zien, al een baan hadden. Zij reageerden meestal heel verrast als ik naar hun kortingskaart vroeg. Pas nadat ik uitlegde dat ik mee wilde reizen op hun kortingskaart begrepen ze het en mocht ik ook meestal meereizen.

Het hing van de tijd af of er een gesprek ontstond. Was het zo rond spitsuur, dan was iedereen bezig met de reis naar huis en door de drukte in de trein stonden ze niet echt open voor een gesprek. Maar als ik reisde in de late uurtjes of in de vroege middag dan had ik wel eens gesprek met mijn new found friends.

Deze gesprekken waren echt leuk. Gewoon gesprekken over koetjes en kalfjes, over wat je doet en natuurlijk het OV. Het is gewoon leuk om met onbekende mensen te praten, net als bij backpacken maar dan gewoon hier, in ons koude kikkerlandje! Na een paar gesprekken, vond ik het echt jammer dat het sowieso niet gebeurd in de trein. In Nederland heb je blijkbaar een duidelijk aanknopingspunt nodig. Ik stel graag dat je elkaar nodig hebt in onze maatschappij. Ik had die mensen nodig, zodat ik met korting kon reizen in de trein. En net als met liften ga je aardig doen tegen deze mensen, dus ik deed nooit mijn Ipod op, keek of ze open stonden voor een gesprek en altijd bedanken.

Doordat je elkaar nodig hebt, stel je je open voor elkaar. Ik ontdekte dat het veel leuker is om van elkaar afhankelijk te zijn. In onze samenleving van de individu is het normaal om je jezelf zo onafhankelijk mogelijk te maken. Maar gevolg is wel dat de helft van de trein in zijn eigen Ipod bubbel zit. Soms vroeg ik mezelf wel af of het eerlijk was wat ik deed: doe ik aardig tegen ze omdat ik door hen goedkoper kan reizen? Ja, dat is waarom ik aardig doe, omdat zij zo vriendelijk zijn mij te helpen ben ik vriendelijk terug. Je hebt elkaar gewoon nodig of je het nou wilt of niet. Teveel onafhankelijkheid leidt tot vervreemding van je medemens.

Misschien dat karma het er niet eens mee is, want vandaag had ik misschien zo een karma-moment. In de trein naar Rotterdam had ik een lief meisje gevraagd. Ik mocht met haar meerijden tot Den Haag HS. Mijn kaartje was al gestempeld dus ik dacht: in de pocket. 5 sec nadat we van HS waren vertrokken kwam de conducteur weer langs. En ja hoor de Nazi begon te vragen waar mijn vriendin was. Eerlijk als ik ben, zei ik dat ze er was uitgestapt (achteraf had ik gewoon moeten zeggen dat ze naar de WC was). Natuurlijk was er de discussie of wat ik deed mocht. Ik legde uit dat het ik gewoon een gunst vroeg van mijn medereizigers. Volgens de Nazi was ik mensen aan het lastigvallen en geld aan het stelen van de NS! Tuurlijk, ik was gepakt op dat moment en op dat moment had ik geen reismaatje en dus geen korting. Accepteetje, 35 e down the drain, maar die opmerking over dat ik tot last ben van mensen, zat me niet lekker. Is het dan beter dat je jezelf opsluit in je eigen, onafhankelijke, Ipod bubbel? Lastig vallen, als mensen om een gunst vragen tegenwoordig lastig vallen heet. Door zulke dichtgetikte mensen wordt ik nog blijer dat ik naar Brazilie ga.

In andere landen, waaronder Brazilie dus, is de instelling anders. Mensen zijn veel meer open en bereidt elkaar te helpen, omdat ze weten dat morgen, zij zelf misschien wel hulp nodig hebben.