Dit blogje is mijn persoonlijke analyse over homo’s in Sao Paulo. Ik wil geen enkele gay hier mee onbedoeld beledigen. Jullie moeten weten dat ik het specifiek over de homo’s heb in het nachtleven, die ik dus persoonlijk niet ken.
Gister was de gay parade van São Paulo. Naar horen zeggen, dé grootste ter wereld. Maar liefst 3 miljoen gays op de been! In SP zijn er ontzettend veel homo’s. Het is de San Francisco van Brazilie. Op FAU, mijn faculteit, zijn er al een aantal internationale mannelijke studenten uit de kast gekomen. Daarnaast zeggen de meisjes dat alle mooie jongens homo of joods zijn. Waar beide zogenaamd alleen met eigen soort wilt voortplanten, voor zover dat kan.
Wanneer je uit gaat in Sao Paulo, heb je altijd een moment dat iemand van hetzelfde geslacht naar je kijkt. Ze kijken je namelijk recht in de ogen aan, met ogen die vragen “are you gay or not?’. Je kan er niet om heen!
Ik moet er nog steeds aan wennen. Al enkele keren ben ik gevraagd of ik homo was. Wanneer ik heel masculien ‘NEE, HETERO’ antwoordde. Liepen ze direct weg, zonder me aan te kijken.
Hoewel ik op deze reactie doel, vind ik het aan de andere kant ook een beetje disrepectvol. Zodra je zegt dat je geen gay bent, ben je opeens niet meer interessant en besta je niet meer. Maar ik besta wel, voor iedereen, hetero en homo. Als ik voor de homo’s niet zou bestaan en zij niet voor mij dan zou de club ,en misschien zelfs de stad, opeens half vol zijn. Gescheiden werelden op één dansvloer? Nee, dat mag niet gebeuren.
Kunnen homo’s en hetero’s niet een normaal gesprek in het nachtleven voeren, net zoals man en vrouw dat kunnen, zonder enige bedoeling te hebben? Dat laatste is eigenlijk ook wel in twijfel te trekken, maar theoretisch gezien, moet het mogelijk zijn.
Tijdens het uitgaan kijken ze me aan op een andere manier dan ik gewend ben en daardoor werken de sociale codes niet meer die wij (of heb ik homo/lesbische vrienden die mijn blog lezen?) als hetero gewend zijn. Ze kijken me aan, alsof ik geen kleren aan heb. Ja ik voel me dan heel erg kwetsbaar. Arrogant en stoer kijken schrikt ze niet af. Nee, juist dan heb je verloren. Volgens mij weten ze dan dat je een beetje bang voor ‘het’ bent. En als je een irritante gay hebt, gaan ze je expres hiermee plagen. Ik wil me niet kwetsbaar voelen als ik uitga. Ik wil me gewoon op mijn gemak voelen tussen iedereen. Ik wil ze niet negeren, maar wil ook niet dat ze mij negeren.
Er gelden andere spelregels in de gay wereld, en om je op je gemak te voelen tussen al die loerende ogen moet je deze regels leren kennen. Ik ben dus van mening dat een gezonde wederstandshouding mogelijk moet zijn. Maar hoe nou om te gaan met deze loerende ogen?
Goed, er bestaan dus twee spellen, maar op een bord. Hetero’s hebben een ander spelregelboekje dan de Homo’s. De homo’s het voordeel omdat ze ooit met het andere boekje zijn begonnen, althans ze zijn er allemaal bekend mee. Andersom is dat niet zo. Hoe kunnen we dit boekje inkijken, zonder onze pure en oprechte liefde voor de vrouw te verlaten? Ik moet denken aan twee casussen. Ten eerste heb ik vrienden (M. & M., jullie weten wel wie jullie zijn!) die heel goed kunnen vals spelen. Ze kijken in je hand, laten stiekem kaartjes achter op de grond. En ja, ik denk dat ik ook maar vals moet spelen. Ik moet denk ik hun spel maar af en toe meespelen, bluffen dat ik hun spelregels ken. Ten tweede heb je de klassieke ‘ik-heb-al-een-vriendje’-verhaal van meisjes die pas daarmee komen aanzetten als je hun nummer vraagt.
Em fim, ik denk dat ik het passende protocol te pakken heb:
1. de loerende ogen moeten beantwoord worden met een blik terug (net als de meisjes met vriendjes die alleen aandacht willen)
2. als ze op je af stappen, wees niet bang om met ze in gesprek te gaan, misschien heb je werkelijk wel een goed gesprek met ze zonder iets in je kont te voelen. Laat niet merken of je nou hetero of homo bent, want meisjes laten ook niet merken of ze een vriendje hebben.
3. Wanneer ze toch te direct zijn, dan pas haal je de Grote VanDale spelregelboek voor Hetero’s erbij en shove it in their face!
4. Suggesties?
Kusjes Dino ;-)
segunda-feira, 7 de junho de 2010
terça-feira, 1 de junho de 2010
Minhocão
(letterlijk: 'naaktslak')
Minhocão is een verhoogde snelweg midden in centrum van São Paulo. Het verbindt het centrum tot en aan met Barra Funda. Hoewel het tegelijkertijd verbindt, vormt het ook een barriere. De ruimtes onder de snelweg zijn donker en onveilig.
Het is een speciale ruimte, waarom? Omdat ‘s avonds en op zondag de hele Weg wordt afgezet en alleen maar toegankelijk is voor voetgangers. Een ruimte die normaal voor voetgangers niet bestaat, een grens die alleen vanaf de raampartijen van de gebouwen ernaast wordt ervaren wordt op deze specifieke tijdstippen een hele andere ruimte.
Os vendedores (de straatverkopers) slaan hun slag, de sportieve Paulistas maken gebruik van de 3,4 km lange weg om te joggen, fietsen, wandelen, skateboarden, voetballen. En gister... was er een filmvoorstelling midden op de snelweg!
Wat me zo aan het denken zette over deze ruimte was dat het een tijdelijke verblijfsruimte is. Overdag is het een flux van verkeer, haast een rivier die je alleen met de auto kan bevaren. ‘s avonds en op zondag, droogt de rivier op en wordt het bewandelbaar. Vanaf Minhocão kan je opeens recht binnen de woonkamers van de bewoners die ernaast wonen, inkijken. Omdat je droog en veilig bent afgebakend van de rest van de stad, heerst er een rust, die erg lijkt op de rust van een park. Maar het speciale is dus dat je midden in het centrum van een 18 miljoenen stad loopt. Een urban park for real.
Tijdens een lezing over de Naaktslak werd er voorgesteld om er een permanent permanente park er van te maken. Maar volgens mij gaat dat niet werken. Het is juist die tijdelijkheid van Minhocão die veiligheid biedt en de Paulistas aantrekt. Het verkeer zorgt ervoor dat overdag alle rotzooi, junks, dieven wegblijven. Het wordt als het ware schoongespoeld.
Voor alle bouwkundigen onder ons, doet het me denken aan de theorieën van Bernard Tschumi. Zijn ideeën gaan over evenementen. Sociale gebeurtenissen, zoals een voorstelling, een film of concert, die zich voordoen in fysieke ruimtes. Hij beschouwt het programma (bijv. bioscoop, theater of concerthal) als een generator van sociale evenementen. Hij redeneert dus dat sociale gebeurtenissen te generen zijn door middel van fysieke middelen. Door een fysieke laag voor deze tijdelijke sociale ruimtes te geven, gelooft hij sociale ruimtes te kunnen ontwerpen.
Minhocão is zo een tijdelijke sociale ruimte. Doordat het tijdelijke wordt opengesteld voor het publiek, is het naast een snelweg ook een urban park. Op deze tijdstippen functioneert het als een evenementenruimte. Men weet dat het alleen op bepaalde uren open is. Het wandelen, of wat voor activiteit dan ook, krijgt een tijdelijke vorm, en wordt daardoor een evenement.
Ik merk dat deze evenementen São Paulo karakteriseert. Het zijn tijdens deze momenten, dat je even een overzicht krijgt van deze chaotische stad. Een rust, die maar je maar tijdelijk kan vergrijpen. Normaal moet je maar meegaan in de flux van het alledaagse leven. Op dit soort momenten begrijp ik São Paulo meer. Dan bedenk ik me opeens wat voor speciale stad het is. Het chaotische wordt opeens overzichtelijk en tastbaar.
Foto's? klik hier
Minhocão is een verhoogde snelweg midden in centrum van São Paulo. Het verbindt het centrum tot en aan met Barra Funda. Hoewel het tegelijkertijd verbindt, vormt het ook een barriere. De ruimtes onder de snelweg zijn donker en onveilig.
Het is een speciale ruimte, waarom? Omdat ‘s avonds en op zondag de hele Weg wordt afgezet en alleen maar toegankelijk is voor voetgangers. Een ruimte die normaal voor voetgangers niet bestaat, een grens die alleen vanaf de raampartijen van de gebouwen ernaast wordt ervaren wordt op deze specifieke tijdstippen een hele andere ruimte.
Os vendedores (de straatverkopers) slaan hun slag, de sportieve Paulistas maken gebruik van de 3,4 km lange weg om te joggen, fietsen, wandelen, skateboarden, voetballen. En gister... was er een filmvoorstelling midden op de snelweg!
Wat me zo aan het denken zette over deze ruimte was dat het een tijdelijke verblijfsruimte is. Overdag is het een flux van verkeer, haast een rivier die je alleen met de auto kan bevaren. ‘s avonds en op zondag, droogt de rivier op en wordt het bewandelbaar. Vanaf Minhocão kan je opeens recht binnen de woonkamers van de bewoners die ernaast wonen, inkijken. Omdat je droog en veilig bent afgebakend van de rest van de stad, heerst er een rust, die erg lijkt op de rust van een park. Maar het speciale is dus dat je midden in het centrum van een 18 miljoenen stad loopt. Een urban park for real.
Tijdens een lezing over de Naaktslak werd er voorgesteld om er een permanent permanente park er van te maken. Maar volgens mij gaat dat niet werken. Het is juist die tijdelijkheid van Minhocão die veiligheid biedt en de Paulistas aantrekt. Het verkeer zorgt ervoor dat overdag alle rotzooi, junks, dieven wegblijven. Het wordt als het ware schoongespoeld.
Voor alle bouwkundigen onder ons, doet het me denken aan de theorieën van Bernard Tschumi. Zijn ideeën gaan over evenementen. Sociale gebeurtenissen, zoals een voorstelling, een film of concert, die zich voordoen in fysieke ruimtes. Hij beschouwt het programma (bijv. bioscoop, theater of concerthal) als een generator van sociale evenementen. Hij redeneert dus dat sociale gebeurtenissen te generen zijn door middel van fysieke middelen. Door een fysieke laag voor deze tijdelijke sociale ruimtes te geven, gelooft hij sociale ruimtes te kunnen ontwerpen.
Minhocão is zo een tijdelijke sociale ruimte. Doordat het tijdelijke wordt opengesteld voor het publiek, is het naast een snelweg ook een urban park. Op deze tijdstippen functioneert het als een evenementenruimte. Men weet dat het alleen op bepaalde uren open is. Het wandelen, of wat voor activiteit dan ook, krijgt een tijdelijke vorm, en wordt daardoor een evenement.
Ik merk dat deze evenementen São Paulo karakteriseert. Het zijn tijdens deze momenten, dat je even een overzicht krijgt van deze chaotische stad. Een rust, die maar je maar tijdelijk kan vergrijpen. Normaal moet je maar meegaan in de flux van het alledaagse leven. Op dit soort momenten begrijp ik São Paulo meer. Dan bedenk ik me opeens wat voor speciale stad het is. Het chaotische wordt opeens overzichtelijk en tastbaar.
Foto's? klik hier
Assinar:
Comentários (Atom)