Ethiek, alles kan, alles is goed, alles is fout, is het fout of goed? Is het gedeeltelijk goed of gedeeltelijk fout? Beide misschien? Een beetje, of helemaal?
Heb nu een vak over ethiek waarin we helemaal terug gaan naar de ethiek van Aristoteles en Plato. Gelukkig is het boek (Nichomachean Ethics) in Engels, maar de lessen zijn in het Portugees.
Mijn professor is ook echt zo een type. Kaal, oud, buikje, kan een hele les van 4 uur (!) non stop aan elkaar lullen.
Vandaag was het weer zover. Had mijn huiswerk min of meer gedaan. En het eerste uur ging aardig goed. Het probleem van het verstaan is, DUH: de taal. Ik kan opzich de zinnen die hij uitspreekt wel vertalen (laten we zeggen voor 70%). MAAR… ik begrijp ze niet! De volgorde, de samenstelling, waar heeft hij het nou eigenlijk over?
Half zeven opgestaan, en na een uur is de koffie al uitgewerkt. Ik begin weg te dromen…
Hey ik zou nog met Lucas gaan skypen! Ben benieuwd hoe het met Casa Di Langkat gaat. Waar zou Jeroen zich nou bevinden? Hoe was 5dayOff in A’dam? Hoe zouden de nieuwe huisgenoten op de JVB zijn? Mijn vrienden in Roffa? Mijn zus komt al bijna over twee weken… Hmmm wat gaan we doen? Parati of Ilha Grande? Wat kunnen we in Rio gaan doen? Oooo dat wordt leuk! Maar eerst Sao Paulo. Even kijken wat ik kan laten zien van Vila Madalena. Marktje bij Omaguas, leuk restaurantje, MASP… Ja dat wordt leuk!
Mijn professor begint te roken in de klas.
“Men zou kunnen stellen dat wat ik nu doe fout is, het is slecht voor mijn gezondheid. Ik eet teveel en hou ook nog eens van drinken. Is het juist wat ik doe?” Malaco (de prof) neemt een diepe hijs en gaat verder in de Oude Wereld van de Grieken. Ik probeer hem bij te houden… Zeventig, zestig, vijftig, dertig, SHIT 0%. Ik versta hem niet meer.
Negative Space, wat was ik aan het denken gister? Dat concept is toch veelte ingewikkeld voor de ontwerpopdracht? Ik maak het weer veelte te theoretisch voor mezelf. Maar toch is interessant… Misschien neem ik het concept te letterlijk? Als gewoonlijk de gebouwen een plein vormen, kan het plein dan ook de gebouwen vormen? Kan het negatief de positieven vormen?
Malaco drukt zijn peuk uit. Ik ben er achter gekomen dat wanneer hij zijn peuk uitdrukt, tegelijkertijd een belangrijk punt probeert te maken. Moet opletten! Moet fris blijven! Ja, ik ga even naar de wc. Omdat de faculteit een grote hal is die alles ruimtes met elkaar verbindt (er zijn nauwelijks deuren ook niet naar de wc’s, wel natuurlijk naar de wc-potten) hoor je op de wc wat er in de hal gebeurt. De geur van ochtendpis… koffie! Wat raar… Ik haat het als mijn adem naar koffie stinkt, maar als mijn vloeibare afvalstoffen ernaar ruiken, vind ik het stiekem een beetje lekker. Inverted smells haha.
Back to business.
Kut, waar heeft hij het nu weer over, de woorden versta ik enigzins wel, maar waar slaat het op? Ik begrijp het niet zolang ik niet weet over welk onderwerp hij het heeft. Hoe kom ik de laatste 2 uur door? Mijn JEDI mind tricks willen maar niet lukken, hij is gestopt met heen en weer lopen en zit nu stil op een stoel. Body Language interpreteren gaat ook niet door…
IK HEB HET! Zolang het plein het begin punt blijft en die gaat vervormen dan ontstaan er vanzelf leegtes en volumes die geschikt zijn voor het programma! JAAAAH, dit moet ik even schetsen.
“Goed, voor volgende les moeten jullie hoofdstuk V lezen van Nichomachelean Ethics.”
Niet goed, niet verkeerd, niet slecht was deze les. Maar juist was het niet. Ik moet rechtvaardiger en juister met mijn Ethieklessen omgaan :-)
To be continued...
domingo, 14 de março de 2010
terça-feira, 2 de março de 2010
Mijn eerste overval
Vrijdagnacht was er een supergaaf studentenfeest midden in het centrum van Sao Paulo. Ik was met een paar mensen die ik gaandeweg was kwijtgeraakt. Het was al laat, zo rond 5 uur s ochtends dus ik dacht laat ik maar naar huis gaan.
Ik hoefde nog maar een straat door om bij de metro te komen, het plein waar de station zat, kon ik al zien. Ik hanteerde de regel van dat als er mensen zijn, het wel veilig moet zijn. Die waren er dus op naar de metro. Ik ging de hoek om van het plein, en nog geen 10m de straat in, sloeg iemand me op mijn hoofd. Voor ik het wist zaten 4 mensen om me heen. Ik probeerde tegen hun te zeggen “TRANQUILO,TRANQUILO, eu dou meu dinheiro ao voce” (RUSTIG,RUSTIG,ik geef je mijn geld wel). Omdat ze echt met zijn vieren op me zaten, was mijn natuurlijke reactie om terug te vechten of, althans vechten, ze hadden me behoorlijk goed vast dus ik probeerde los te komen. Ik had door dat ze geen wapens hadden en daarom had ik het idée dat ik moest en kon vluchten.
De muziek van het feest was nog zo dichtbij.
Ik slaakte een soort oerkreet uit me, die ik nog nooit van mezelf had gehoord. Een van de vier overvallers was een vrouw, die kneep mijn keel dicht en zei dat ik stil moest zijn “SUA MOCHILA, SUA MOCHILA!” Ze wouden mijn rugtas. Na een korte worsteling had ik door dat ik niet weg kon komen. Ik liet mijn rugtas los en weg waren ze.
DAMAGE
Mijn mooie rode rugtas die ik van mijn vrienden heb gekregen voor mijn verjaardag, camera waar ik gelukkig de dag ervoor de foto’s van had gehaald, mn bril, mijn Braziliaanse telefoon, mijn hippe sweater die ik in San Francisco had gekocht, wat papieren, euroshopper zakdoekjes, desinfecteergel en mijn Moleskin agenda… Ironisch genoeg hadden ze mijn portemonnee in mijn zak achtergelaten. De spullen die ze hebben gejat, kan ik gewoon terugkrijgen van van mijn verzekering, dus dat vind ik niet zo erg. Het enige wat me echt dwarszit is dat ik het gevaar verkeerd had ingeschat. Praca da Se staat bekend om de junkies en loco people, en in mijn dronken staat, ben ik in mijn eentje naar de metro gelopen. Achteraf is dat gewoon echt plainout STUPID van me. Some lessons you have to learn the hard way, I guess.
Het was zo surreel, er waren gewoon mensen die aan de weg aan het werken waren, aan de andere kant van de straat. En ze deden helemaal nada. Voordat ik naar Brazilie was gegaan, had ik me op een eventuele overval mentaal voorbereid. Mocht er zoiets gebeuren zou ik zo snel mogelijk alles afgeven. In Zuid-Amerika sterven de helden. Maar ik had verwacht dat het wat netter zou gaan. Boef A met een mes of pistool commandeert je alles aan hem te geven en ik geef alles. Omdat ze met zijn vieren waren en meteen begonnen met rammen denk ik dat het drugsgebruikers (rond Praca de Se hangen alle junkies rond) waren. Het was een ‘rommelige’ overval.
Ik had me dus vooraf aangenomen dat als ik zou worden overvallen ik meteen alles zou afgeven. Maar omdat ze met zijn vieren op me sprongen, was mijn eerste reactie terugvechten. Ik had dat niet moeten doen, als ze wapens bij zich hadden dan was ik nu in een veel ergere staat geweest. Natuurlijk kwamen daarna de ‘what-if’ scenarios door me heen. What if… ik veel harder had geschreeuwd? What if… ik die vrouw een kopstoot van jewelste had gegeven? What if… ik harder had teruggevochten? What if… ik me minder hip (ik zag er natuurlijk weer hip uit :p) had gekleed? What if… ik naar een andere metrostation was gegaan en ook What if… ik zo beresterk als Jeroen Berkhout (sorry Bosman niet jij) was geweest? Hadden ze me uitgepikt omdat ik er rijk uitzag? Of omdat ik er zwak uitzag? Waarschijnlijk allebei. Mental mindfucks people.
Daarna had ik met wat mensen gepraat op de straat, en ze keken me begrijpend toe, maar begrepen ook wel waarom ik was overvallen: “Estava sozinho cara, entao” (Je was alleen gozer, dus). Ze raden me aan om weer naar binnen te gaan. Toen ik binnen kwam keken de mensen me raar aan, ik bloedde en was high van de adrenaline. Ik sprak met de uitsmijter en legde uit wat was gebeurd. Everton heette hij, mijn held, nadat ik hem had uitgelegd wat er was gebeurd, had hij me naar de metro gebracht. Ik liep door de straat en zag tot mijn verbazing dat er minstens 4 (!) groepen mensen in de straat stonden. Sowieso dat ze het allemaal hadden gezien.
Eenmaal terug in Vila Madalena kwam ik verschilllende mensen op straat tegen. Ik kwam nog een groepje jongeren tegen, en ik dacht nog “Ik ben al overvallen, dus ze kunnen me niks meer doen”.
Zucht… thuis was ik zo verward. Ik wist gewoon niet hoe ik hier op moest reageren. Moet ik nu boos zijn? Of blij dat ik nog leef? Gefrustreerd? Ik weet het niet. Maar ik heb wel het gevoel dat ik wat moet zijn. Alsof hieruit iets productiefs moet komen, misschien ga ik wel op jiu jutsu. Moet ik vanavond gewoon nog uitgaan, alsof er niks is gebeurd? Wat moet ik doen?
De middag erna had ik met mijn huisgenoten (Felipe en Giani) over gepraat en ze zeiden ook dat het ongewoonlijk is dat overvallers meteen beginnen te meppen. Het aparte van hun reactie is dat ze het niet zo zwaar namen. Valerie, Roderick en Tessa waren heel erg geschrokken, maar mijn huisgenoten waren meer zo van “Kut dat het je is overkomen”. In Brazilie overvallen worden, is hetzelfde als in NL wanneer je fiets wordt gestolen. Het is zwaar kut als het gebeurd, maar het gebeurt gewoon. Felipe’s fiets is al tien keer gestolen...
Mijn huisgenoten waren bezig met de boekenkast te rearrangeren. Giani en Felipe, zijn een grappig duo, ik was opgelucht en blij om in hun veilige wereldje te zitten, waar ik nu ook deel van uit maak.
Ik ben nu nog een beetje bang op straat, maar ik weet dat dat wel over gaat. Ik weet nu dat de regel van ‘waar mensen zijn, is veilig’ niet opgaat. Het is ‘waar mensen zijn, is veiligER’. Mensen op straat helpen je niet. Ik ben op mezelf aangewezen, Ik moet de boeven eerder gezien hebben dan zij mij. ’s Nachts niet alleen op straat lopen, als ik alleen ben een taxi pakken. Mijn naieviteit en goedgelovigheid ben ik kwijt. Ik vond het veel leuker om in een Brazilie te wonen waar ik me veilig voelde, maar ’s nachts ben je hier gewoon echt een Discovery channel-gazelle op de steppe van Afrika ☺ Dus misschien is het ook wel goed dat het is gebeurd, voordat een echte mean motherfucking lion me te grazen zou nemen. Im a veteran gazelle now...
Anyways! ‘Being robbed’ van mijn ‘things-you-have-to-do-when-youre-in-Brazil’-list heb ik nu officieel afgevinkd!
ps foto's zijn een beetje spooky maar het gaat goed met me!
Ik hoefde nog maar een straat door om bij de metro te komen, het plein waar de station zat, kon ik al zien. Ik hanteerde de regel van dat als er mensen zijn, het wel veilig moet zijn. Die waren er dus op naar de metro. Ik ging de hoek om van het plein, en nog geen 10m de straat in, sloeg iemand me op mijn hoofd. Voor ik het wist zaten 4 mensen om me heen. Ik probeerde tegen hun te zeggen “TRANQUILO,TRANQUILO, eu dou meu dinheiro ao voce” (RUSTIG,RUSTIG,ik geef je mijn geld wel). Omdat ze echt met zijn vieren op me zaten, was mijn natuurlijke reactie om terug te vechten of, althans vechten, ze hadden me behoorlijk goed vast dus ik probeerde los te komen. Ik had door dat ze geen wapens hadden en daarom had ik het idée dat ik moest en kon vluchten.
De muziek van het feest was nog zo dichtbij.
Ik slaakte een soort oerkreet uit me, die ik nog nooit van mezelf had gehoord. Een van de vier overvallers was een vrouw, die kneep mijn keel dicht en zei dat ik stil moest zijn “SUA MOCHILA, SUA MOCHILA!” Ze wouden mijn rugtas. Na een korte worsteling had ik door dat ik niet weg kon komen. Ik liet mijn rugtas los en weg waren ze.
DAMAGE
Mijn mooie rode rugtas die ik van mijn vrienden heb gekregen voor mijn verjaardag, camera waar ik gelukkig de dag ervoor de foto’s van had gehaald, mn bril, mijn Braziliaanse telefoon, mijn hippe sweater die ik in San Francisco had gekocht, wat papieren, euroshopper zakdoekjes, desinfecteergel en mijn Moleskin agenda… Ironisch genoeg hadden ze mijn portemonnee in mijn zak achtergelaten. De spullen die ze hebben gejat, kan ik gewoon terugkrijgen van van mijn verzekering, dus dat vind ik niet zo erg. Het enige wat me echt dwarszit is dat ik het gevaar verkeerd had ingeschat. Praca da Se staat bekend om de junkies en loco people, en in mijn dronken staat, ben ik in mijn eentje naar de metro gelopen. Achteraf is dat gewoon echt plainout STUPID van me. Some lessons you have to learn the hard way, I guess.
Het was zo surreel, er waren gewoon mensen die aan de weg aan het werken waren, aan de andere kant van de straat. En ze deden helemaal nada. Voordat ik naar Brazilie was gegaan, had ik me op een eventuele overval mentaal voorbereid. Mocht er zoiets gebeuren zou ik zo snel mogelijk alles afgeven. In Zuid-Amerika sterven de helden. Maar ik had verwacht dat het wat netter zou gaan. Boef A met een mes of pistool commandeert je alles aan hem te geven en ik geef alles. Omdat ze met zijn vieren waren en meteen begonnen met rammen denk ik dat het drugsgebruikers (rond Praca de Se hangen alle junkies rond) waren. Het was een ‘rommelige’ overval.
Ik had me dus vooraf aangenomen dat als ik zou worden overvallen ik meteen alles zou afgeven. Maar omdat ze met zijn vieren op me sprongen, was mijn eerste reactie terugvechten. Ik had dat niet moeten doen, als ze wapens bij zich hadden dan was ik nu in een veel ergere staat geweest. Natuurlijk kwamen daarna de ‘what-if’ scenarios door me heen. What if… ik veel harder had geschreeuwd? What if… ik die vrouw een kopstoot van jewelste had gegeven? What if… ik harder had teruggevochten? What if… ik me minder hip (ik zag er natuurlijk weer hip uit :p) had gekleed? What if… ik naar een andere metrostation was gegaan en ook What if… ik zo beresterk als Jeroen Berkhout (sorry Bosman niet jij) was geweest? Hadden ze me uitgepikt omdat ik er rijk uitzag? Of omdat ik er zwak uitzag? Waarschijnlijk allebei. Mental mindfucks people.
Daarna had ik met wat mensen gepraat op de straat, en ze keken me begrijpend toe, maar begrepen ook wel waarom ik was overvallen: “Estava sozinho cara, entao” (Je was alleen gozer, dus). Ze raden me aan om weer naar binnen te gaan. Toen ik binnen kwam keken de mensen me raar aan, ik bloedde en was high van de adrenaline. Ik sprak met de uitsmijter en legde uit wat was gebeurd. Everton heette hij, mijn held, nadat ik hem had uitgelegd wat er was gebeurd, had hij me naar de metro gebracht. Ik liep door de straat en zag tot mijn verbazing dat er minstens 4 (!) groepen mensen in de straat stonden. Sowieso dat ze het allemaal hadden gezien.
Eenmaal terug in Vila Madalena kwam ik verschilllende mensen op straat tegen. Ik kwam nog een groepje jongeren tegen, en ik dacht nog “Ik ben al overvallen, dus ze kunnen me niks meer doen”.
Zucht… thuis was ik zo verward. Ik wist gewoon niet hoe ik hier op moest reageren. Moet ik nu boos zijn? Of blij dat ik nog leef? Gefrustreerd? Ik weet het niet. Maar ik heb wel het gevoel dat ik wat moet zijn. Alsof hieruit iets productiefs moet komen, misschien ga ik wel op jiu jutsu. Moet ik vanavond gewoon nog uitgaan, alsof er niks is gebeurd? Wat moet ik doen?
De middag erna had ik met mijn huisgenoten (Felipe en Giani) over gepraat en ze zeiden ook dat het ongewoonlijk is dat overvallers meteen beginnen te meppen. Het aparte van hun reactie is dat ze het niet zo zwaar namen. Valerie, Roderick en Tessa waren heel erg geschrokken, maar mijn huisgenoten waren meer zo van “Kut dat het je is overkomen”. In Brazilie overvallen worden, is hetzelfde als in NL wanneer je fiets wordt gestolen. Het is zwaar kut als het gebeurd, maar het gebeurt gewoon. Felipe’s fiets is al tien keer gestolen...
Mijn huisgenoten waren bezig met de boekenkast te rearrangeren. Giani en Felipe, zijn een grappig duo, ik was opgelucht en blij om in hun veilige wereldje te zitten, waar ik nu ook deel van uit maak.
Ik ben nu nog een beetje bang op straat, maar ik weet dat dat wel over gaat. Ik weet nu dat de regel van ‘waar mensen zijn, is veilig’ niet opgaat. Het is ‘waar mensen zijn, is veiligER’. Mensen op straat helpen je niet. Ik ben op mezelf aangewezen, Ik moet de boeven eerder gezien hebben dan zij mij. ’s Nachts niet alleen op straat lopen, als ik alleen ben een taxi pakken. Mijn naieviteit en goedgelovigheid ben ik kwijt. Ik vond het veel leuker om in een Brazilie te wonen waar ik me veilig voelde, maar ’s nachts ben je hier gewoon echt een Discovery channel-gazelle op de steppe van Afrika ☺ Dus misschien is het ook wel goed dat het is gebeurd, voordat een echte mean motherfucking lion me te grazen zou nemen. Im a veteran gazelle now...
Anyways! ‘Being robbed’ van mijn ‘things-you-have-to-do-when-youre-in-Brazil’-list heb ik nu officieel afgevinkd!
ps foto's zijn een beetje spooky maar het gaat goed met me!
Kissing Carnival
Naast mijn uitwisselingssemester op USP, heb ik eigen initiatief een antropologisch onderzoek opgezet. Carnival in Brazilie is een nationaal fenomeen wat ik graag wou onderzoeken. Als onderzoekslocatie heb ik niet Rio, Salvador of Recife uitgekozen. Deze plekken waren voor mij te voor de hand liggend. Om een objectief onderzoek te kunnen doen, heb ik Ouro Preto in Minas Gerais uitgekozen. Een stadje van 60 000 inwoners waar het historisch centrum nog helemaal intact is gebleven.
Het onderzoeksteam bestond uit mij, mijn CS host, een andere surfer en 3 Cariocaanse (uit Rio) vrienden van mijn host. De populatie van Minas Gerais staat bekend om zijn vele vrouwen. Sommige verhalen vertellen over een verhouding van 9:1, 7:1 of 4:1. Wat in iedergeval klopt was dat er heel veel vrouwen waren.
DAG 1
Op dag 1 ben ik samen met het team meteen in het diepe gesprongen. We zijn naar een 'Bloco' gegaan, een groot feest, waar we voor de Europese (!) prijs van 50 euro onbeperkt bier mochten drinken. Het was de eerste dag, de zon scheen, onbeperkt bier, dus iedereen ging helemaal LOOS (zie afbeeldingen in picasaweb). Gecamoufleerd in de bloco t-shirt, is het me niet gelukt om out of the radar the blijven. Mijn blijkbare japanse uiterlijk leidde tot vele reacties. De standaard kung-fu uitdagingen en gewoon dronken gesprekjes, ik heb iig hierdoor enkele leuke groepsfoto's met de locals kunnen maken.
Het feest ging 's avonds verder op de straten en pleinen van Ouro Preto. Iedereen had zin om te feesten, de vrouwen ook. Vrouwen, Minas en Carnival staat gelijk aan zoenen. Wetenschappelijk als ik ben, moest ik deze formule in de realiteit controleren. Op avond 1 kwam de formule 2 keer als correct uit de bus. Maar het is een ander soort zoenen.
Zoenen in Brazilie en al helemaal tijdens carnival is anders dan in Nederland. Het is meer een soort bevestiging dat je samen
het leuk hebt. Zovan: "Hee ik heb het echt leuk, WOw jij ook? Kom dan gaan we zoenen!". Ik zie het ook meer als een soort ritueel waarmee je het momentum van plezier SAMEN bevestigt.
Een leerzame dag, de formule blijkt te kloppen, maar carnival duurt nog 3 dagen
DAG 2&3
Ik besloot te Bloco's te mijden, hoewel de eerste te gek was, wist ik nu precies wat ik ging krijgen. Onbeperkt bier,
feesten als een gek en zon. Ik houd er niet van als ik al van te voren weet wat ik krijg. "Life is like a box of chocolat, you
(should) never know what you're gonna get." Overdag was het dus chillen, barbequen, watervalletje bezocht. Prima
quality time met mijn CSers. 's Avonds echter, was het weer tijd om veldonderzoek te doen.
Samen met de andere CSer stellen we de formule weer op de proef en tadaaaaa. 100% correct! Dit keer had ik een andere
ervaring. Ik had met dit mooie meisje echt heeeeeel leuk voor een kleine 1,5 uur. Eerlijk gezegd had ik een kleine crush op haar. Het was leuk, spannend, ja zelfs passievol mensen. Maar na een tijdje waren we gewoon uitgepraat. 5 minuutjes niet zoveel gezegd en BAM! Weg was ze! Liefde in Brazilie is passievol maar kort. Een aantekening waard in mijn onderzoek.
DAG 4
Hoewel ik niet zoveel vertel over de feesten en andere gebeurtenissen van Carnival, moeten jullie van me aannemen dat het heel vet was. Maar voor dit onderzoek is het niet significant. Uitgefeest, uitgedronken, vermoeid laat ik mijn onderzoek vandaag maar even voor wat het is. Ik kom in gesprek met een garota (meisje). Ze blijkt in de mode zitten en haar eigen kleren te maken. RESPECT!. Het was fijn om weer gewoon lekker ouderwets gezellig Nederlands te babbelen. Fuck mijn onderzoek ik heb het gewoon leuk met haar! Gabi (zij verdient genoemd te worden) is lief,grappig, leuk, anders, speciaal, echt waar! Uit een soort respect wil ik geeneens dat die stomme formule klopt! Dat zou te erg zijn! We zijn de hele avond onafscheidelijk, bijna een stel. Na de leukste, oprechte tijd met haar te hebben gehad, moest ze helaas naar huis. Met haar mooie diepbruine, lieve, mourena ogen verteld ze me: "Hier in Brazilie zoenen we met elkaar als we elkaar leuk vinden."
Op naar huis...
CONCLUSIE
Na een kleine week onderzoek 'kissing carnival' kan ik concluderen dat zoenen in Brazilie tijdens carnival (misschien ook buiten carnival maar dat moet ik nog ondervinden), vooral om het moment gaat. Hij/zij die een leuk moment weet te creeren, trekt andere mensen aan die dat moment met je willen delen, door middel van zoenen. Zoenen gaat hier velen malen gemakkelijker, maar het betekent ook iets anders. In Nederland is zoenen een indicatie voor meer. Een toekomstige date, een one-nighter. Er komt meestal een vervolg op. In Brazilie niet persee, ze kijken niet verder.
Het gaat om het moment, niet meer en niet minder.
Het onderzoeksteam bestond uit mij, mijn CS host, een andere surfer en 3 Cariocaanse (uit Rio) vrienden van mijn host. De populatie van Minas Gerais staat bekend om zijn vele vrouwen. Sommige verhalen vertellen over een verhouding van 9:1, 7:1 of 4:1. Wat in iedergeval klopt was dat er heel veel vrouwen waren.
DAG 1
Op dag 1 ben ik samen met het team meteen in het diepe gesprongen. We zijn naar een 'Bloco' gegaan, een groot feest, waar we voor de Europese (!) prijs van 50 euro onbeperkt bier mochten drinken. Het was de eerste dag, de zon scheen, onbeperkt bier, dus iedereen ging helemaal LOOS (zie afbeeldingen in picasaweb). Gecamoufleerd in de bloco t-shirt, is het me niet gelukt om out of the radar the blijven. Mijn blijkbare japanse uiterlijk leidde tot vele reacties. De standaard kung-fu uitdagingen en gewoon dronken gesprekjes, ik heb iig hierdoor enkele leuke groepsfoto's met de locals kunnen maken.
Het feest ging 's avonds verder op de straten en pleinen van Ouro Preto. Iedereen had zin om te feesten, de vrouwen ook. Vrouwen, Minas en Carnival staat gelijk aan zoenen. Wetenschappelijk als ik ben, moest ik deze formule in de realiteit controleren. Op avond 1 kwam de formule 2 keer als correct uit de bus. Maar het is een ander soort zoenen.
Zoenen in Brazilie en al helemaal tijdens carnival is anders dan in Nederland. Het is meer een soort bevestiging dat je samen
het leuk hebt. Zovan: "Hee ik heb het echt leuk, WOw jij ook? Kom dan gaan we zoenen!". Ik zie het ook meer als een soort ritueel waarmee je het momentum van plezier SAMEN bevestigt.
Een leerzame dag, de formule blijkt te kloppen, maar carnival duurt nog 3 dagen
DAG 2&3
Ik besloot te Bloco's te mijden, hoewel de eerste te gek was, wist ik nu precies wat ik ging krijgen. Onbeperkt bier,
feesten als een gek en zon. Ik houd er niet van als ik al van te voren weet wat ik krijg. "Life is like a box of chocolat, you
(should) never know what you're gonna get." Overdag was het dus chillen, barbequen, watervalletje bezocht. Prima
quality time met mijn CSers. 's Avonds echter, was het weer tijd om veldonderzoek te doen.
Samen met de andere CSer stellen we de formule weer op de proef en tadaaaaa. 100% correct! Dit keer had ik een andere
ervaring. Ik had met dit mooie meisje echt heeeeeel leuk voor een kleine 1,5 uur. Eerlijk gezegd had ik een kleine crush op haar. Het was leuk, spannend, ja zelfs passievol mensen. Maar na een tijdje waren we gewoon uitgepraat. 5 minuutjes niet zoveel gezegd en BAM! Weg was ze! Liefde in Brazilie is passievol maar kort. Een aantekening waard in mijn onderzoek.
DAG 4
Hoewel ik niet zoveel vertel over de feesten en andere gebeurtenissen van Carnival, moeten jullie van me aannemen dat het heel vet was. Maar voor dit onderzoek is het niet significant. Uitgefeest, uitgedronken, vermoeid laat ik mijn onderzoek vandaag maar even voor wat het is. Ik kom in gesprek met een garota (meisje). Ze blijkt in de mode zitten en haar eigen kleren te maken. RESPECT!. Het was fijn om weer gewoon lekker ouderwets gezellig Nederlands te babbelen. Fuck mijn onderzoek ik heb het gewoon leuk met haar! Gabi (zij verdient genoemd te worden) is lief,grappig, leuk, anders, speciaal, echt waar! Uit een soort respect wil ik geeneens dat die stomme formule klopt! Dat zou te erg zijn! We zijn de hele avond onafscheidelijk, bijna een stel. Na de leukste, oprechte tijd met haar te hebben gehad, moest ze helaas naar huis. Met haar mooie diepbruine, lieve, mourena ogen verteld ze me: "Hier in Brazilie zoenen we met elkaar als we elkaar leuk vinden."
Op naar huis...
CONCLUSIE
Na een kleine week onderzoek 'kissing carnival' kan ik concluderen dat zoenen in Brazilie tijdens carnival (misschien ook buiten carnival maar dat moet ik nog ondervinden), vooral om het moment gaat. Hij/zij die een leuk moment weet te creeren, trekt andere mensen aan die dat moment met je willen delen, door middel van zoenen. Zoenen gaat hier velen malen gemakkelijker, maar het betekent ook iets anders. In Nederland is zoenen een indicatie voor meer. Een toekomstige date, een one-nighter. Er komt meestal een vervolg op. In Brazilie niet persee, ze kijken niet verder.
Het gaat om het moment, niet meer en niet minder.
Assinar:
Comentários (Atom)